Het land van rollercoasters
Kinderen, jongeren en jongvolwassenen omschrijven het leven met rouw vaak als een rollercoaster.
Misschien is dat geen toeval.
De jaren waarin je opgroeit, zijn op zichzelf al een periode vol veranderingen. Je lichaam verandert. Je zoekt uit wie je bent. Vriendschappen komen en gaan. Je wordt verliefd. Je kiest een opleiding. Je maakt plannen voor de toekomst. Soms lijkt het alsof je leven voortdurend in beweging is.
En dan gebeurt er iets ingrijpends.
Je ouders gaan uit elkaar.
Er sterft iemand die belangrijk voor je is.
Of je verliest iets of iemand die je leven mee vorm gaf.
Plots komt er nóg een grote verandering bij.
Het is alsof je op een rollercoaster zit die al razendsnel reed, en er ineens nog een paar extra loopings worden aangebouwd.
Geen wonder dat zoveel jongeren precies dat beeld gebruiken.
Een rollercoaster schiet onverwacht omhoog en duikt even snel weer naar beneden. Er zijn scherpe bochten, momenten waarop je het overzicht helemaal kwijt bent en ogenblikken waarop je alleen maar hoopt dat de rit even stopt.
Zo kan rouw ook voelen.
En toch gebeurt er, naarmate de tijd verstrijkt, iets bijzonders.
De rollercoaster verdwijnt niet.
Maar je leert de baan beter kennen.
Je merkt dat moeilijke momenten ook weer voorbijgaan. Je ontdekt wat jou helpt wanneer er opnieuw een steile afdaling aankomt. En af en toe is er, boven op de hoogste heuvel, ook ruimte om opnieuw adem te halen.
Daarom noem ik de wereld waarin veel jongeren na een verlies terechtkomen graag het land van rollercoasters.
Een plek waar alles voortdurend beweegt. Waar niemand dezelfde rit maakt, maar waar je wel mensen kan ontmoeten die dat gevoel herkennen.
En net daarin schuilt zoveel kracht.
Want een rollercoaster wordt niet minder hoog doordat je hem alleen probeert te doorstaan.
Wel doordat je ontdekt dat er ook anderen zijn die begrijpen hoe die rit voelt.