Hoe vind je elkaar terug als je gezin wordt geraakt door verlies?

Wanneer een gezin iemand verliest, verliest niemand hetzelfde.

Dat klinkt misschien vreemd. Jullie missen toch allemaal dezelfde persoon?

En toch gebeurt er vaak iets wat gezinnen niet zien aankomen.

De één wil herinneringen ophalen, terwijl de ander het gewone leven zo snel mogelijk weer probeert vast te nemen. De één zoekt nabijheid, de ander trekt zich terug. De één begint veel te praten, terwijl de ander net geen woorden meer vindt.

Soms ontstaat daardoor iets wat bijna nog pijnlijker voelt dan het verlies zelf: het gevoel dat je elkaar bent kwijtgeraakt. Niet omdat de liefde kleiner is geworden, maar omdat verdriet zich bij iedereen anders laat zien.

Als therapeut hoor ik het vaak.

"Ik begrijp mijn partner niet meer."
"Mijn zoon lijkt nergens last van te hebben."
"Mijn dochter wil voortdurend over mama praten, terwijl haar broer boos wordt zodra haar naam valt."

Bijna altijd volgt daarna dezelfde vraag:

"Doen wij iets fout?"

Misschien is dat wel één van de grootste misverstanden over rouw.

We verwachten onbewust dat een gedeeld verlies ook een gedeelde manier van rouwen met zich meebrengt. Alsof verbondenheid betekent dat je hetzelfde voelt, hetzelfde nodig hebt of op hetzelfde tempo verdergaat.

Maar wie hetzelfde verlies meemaakt, beleeft het toch vanuit een eigen geschiedenis, een eigen persoonlijkheid en een eigen plaats binnen het gezin.

Dat betekent niet dat het fout loopt. Het betekent ook niet dat jullie uit elkaar groeien. Vaak betekent het gewoon dat iedereen op zijn eigen manier probeert om met het verlies te leven.

Misschien begint elkaar terugvinden daarom niet met elkaar proberen te veranderen.

Misschien begint het met nieuwsgierig worden.

Niet met de vraag:

"Waarom reageer jij zo?"

Maar met:

"Hoe ziet verdriet er voor jou eigenlijk uit?"

Want precies daar ontstaat opnieuw ruimte. Niet omdat het verlies kleiner wordt, maar omdat je elkaar opnieuw leert zien.

Misschien wil je nog even verder luisteren...

In een gezin rouwt niemand alleen. Maar ook niemand op dezelfde manier.

In de podcast Ik rouw van Eline Verelst ga ik dieper in op hoe kinderen en jongeren verlies beleven. We spreken over de vragen die ouders vaak bezighouden: hoe vertel je slecht nieuws, wat als een kind anders reageert dan verwacht, en hoe blijf je met elkaar in gesprek wanneer verdriet zich anders laat zien?

Misschien herken je iets van je eigen verhaal. Misschien neem je er iets uit mee voor jezelf, je gezin of iemand die je dierbaar is. Of misschien vind je er woorden voor een gesprek dat je zelf nog wilt voeren.

Wanneer verlies ook de verbinding verandert

Tijdens mijn gesprekken zie ik vaak dat gezinnen niet alleen iemand verliezen, maar elkaar onderweg soms ook even kwijtraken. Daarom groeide ook mijn aanbod voor gezinnen verder.

Vandaag begeleid ik gezinnen die na een overlijden, scheiding of een andere ingrijpende verlieservaring merken dat de verbinding onder druk is komen te staan. Elk gezin zoekt daarin een andere weg. Soms gebeurt dat al pratend. Soms helpt het net om via creativiteit uitdrukking te geven aan wat moeilijk onder woorden te brengen is. Niet als een zoektocht naar snelle oplossingen, maar als een plek waar gezinnen opnieuw naar elkaar kunnen luisteren, elkaar beter kunnen begrijpen en samen verder kunnen groeien.

Een persoonlijke noot van Els

Misschien is het je opgevallen dat het de voorbije tijd wat stiller was vanuit Goedmoed.

Achter de schermen gebeurde er nochtans heel wat. Ik rondde mijn therapieopleiding in de cliëntgerichte psychotherapie af, investeerde bewust tijd in mijn jonge gezin en werkte stap voor stap aan een praktijk die steeds meer aansluit bij wie ik vandaag ben als therapeut.

Die beweging zie je ook terug in de vernieuwde website. Niet omdat alles anders is geworden, maar omdat ze beter weerspiegelt waar Goedmoed vandaag voor staat.

Ook achter de schermen probeer ik mijn praktijk slimmer te organiseren. Door een aantal administratieve processen te automatiseren, hoop ik meer tijd vrij te maken voor wat mij het meest raakt: aanwezig zijn bij mensen die met verlies moeten leren leven.

Ik voel opnieuw veel inspiratie. Daarom wil ik voortaan vier keer per jaar een nieuwsbrief versturen en af en toe een nieuwe blog delen. Niet om zoveel mogelijk te publiceren, maar om af en toe iets te schrijven dat hopelijk de moeite waard is om even bij stil te staan.

Dankjewel om even stil te staan.

Ik wens je nieuwsgierigheid toe. Voor jezelf en voor elkaar.

Tot volgende keer.

Met goedmoed,
Els